ΣΠΑΝΑΚΗΣ Στέργιος

Ο Στέργιος Σπανάκης, έβδομο και τελευταίο παιδί της οικογένειας Σπανάκη, από τις παλιότερες του Τζερμιάδω, γεννήθηκε στις 15 του Ιούνη του 1900 και του δόθηκε το όνομα Στερεός «για να στεριώσει» αφού είχε προηγηθεί ο θάνατος του προηγούμενού του αδελφού…[.Πλήρες βιογραφικό βλhttp://perastekosme.blogspot.com/2011/02/blog-post.html ]

Ήταν συγγραφέας  και ασχολήθηκε με τη μελέτη της Ιστορίας της Κρήτης κατά την Ενετοκρατία. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε έφορος της «Βικελαίας» Δημοτικής Βιβλιοθήκης Ηρακλείου τα έτη 1926-1946. Δίδαξε μεταξύ άλλων Τουριστική Γεωγραφία Κρήτης στη σχολή των Ξεναγών και στη Σχολή ταχύρρυθμης Εκπαίδευσης των Ξενοδοχοϋπαλλήλων.Έλαβε μέρος σε πολλά κρητολογικά συνέδρια, με σημαντικότερα αυτά των ετών 1961, 1966 και 1971 , καθώς επίσης και στο 17ο Συνέδριο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων για θέματα Τουρισμού (FIJET).Υπήρξε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων και Δημοσιογράφων Τουρισμού, τακτικό μέλος του Διεθνούς Οργανισμού Φωνολογίας και ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Κρητικών Ιστορικών Μελετών (μέλος του Δ. Σ, κατά τα πρώτα έτη).Πέθανε στις 8 Φεβρουαρίου του 1994.

ΠΗΓΗ. http://el.wikipedia.org

ΠΟΥΛΑΚΑΣ Ιωάννης

Ο Ιωάννης Πούλακας του Κωνσταντίνου καταγόταν από το Θέρισσο των Χανίων και ήταν ένας από τους πιό δημοφιλείς Μακεδονομάχους στον Ελληνικό λαό, γι`αυτό ο συγγραφέας Στ. Ράπτης έδωσε το όνομα του στο βιβλίο που έγραψε για τον Μακεδονικό αγώνα. Ο Πούλακας έφθασε για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Οκτώβριο του 1904 μαζί με τα σώματα των οπλαρχηγών Βολάνη, Πύρζα και Καραλίβανου για να ενισχύσουν τον Παύλο Μελά. Μετά τον θάνατο του Μελά, ανέλαβε την διοίκηση στο Φλάμπουρο και έδρασε στη περιοχή του όρους Βίτσι μέχρι τον Δεκεμβρη του 1905.Πήρε μέρος στην επίθεση στο Σκλήθρο τον Νοέμβρη του 1904, στην επιχείρηση της Ζαγορίτσανης τον Μάρτη του 1905 με γενικό αρχηγό τον Βάρδα και στη μάχη στο Καστανόφυτο εναντίον του Μήτρου Βλάχου τον Αύγουστο του 1905. Την άνοιξη του 1908 επέστρεψε για δεύτερη φορά στη Δυτική Μακεδονία με ολιγομελή δύναμη και έδρασε ανατολικά του όρους Βίτσι με έδρα το Λέχοβο. Μετά το κίνημα των Νεοτούρκων ο Πούλακας εξακολούθησε τη δράση του, μέχρι τον Οκτώβριο του 1908 οπότε επέστρεψε στην Αθήνα.
Ο Πούλακας είχε τραγικό τέλος, δολοφονήθηκε σε μιά χαρτοπαικτική λέσχη στις 25 Οκτωβρίου του 1908, γεγονός που αναστάτωσε την Αθήνα της εποχής εκείνης και τα πνεύματα ηρέμησαν μονο με την επέμβαση του Ελ. Βενιζέλου.

Βέρα Παπαδάκη, Αθήνα 19 Νοεμβ. 2009
ΠΗΓΗ. http://anopolis72000.blogspot.com/

ΜΠΑΝΤΟΥΒΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ

Γεννήθηκε το 1897 στους Άνω Ασίτες της επαρχίας Μελεβιζίου του Ηρακλείου και  όλη του την ζωή την πέρασε πολεμώντας: Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Μικρασιατική Εκστρατεία, μάχη της Κρήτης το 1941 και κατόπιν στην αντίσταση….ΚΡΗΤΗ: 12 Σεπτεμβρίου 1943: Ανταρτικές ομάδες υπό τον Καπετάν Μπαντουβά δίνουν μάχη με γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή Σύμης, της επαρχίας Βιάννου της Κρήτης, που λήγει με νίκη των Ελλήνων. Οι απώλειες των Γερμανών είναι 83 νεκροί και 13 αιχμάλωτοι, ενώ των ανταρτών, 2 τραυματίες.
Το όνομα « Μπαντουβάς» ή «Μπαντούβα», όπως οι Γερμανοί με δέος το πρόφεραν , είχε γίνει θρύλος κατά την περίοδο της Γερμανικής Κατοχής στην Κρήτη. Το αντάρτικο των Μπαντουβάδων κυριολεκτικά προκαλούσε τον τρόμο στους κατακτητές ενώ ταυτόχρονα αποτελούσε εστία προστασίας και ελπίδας για τους υπόδουλους συμπατριώτες μας.
Και είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η πολυμελής πατριαρχική οικογένεια των Μπαντουβάδων πρωτοστάτησε αλλά και πρωταγωνίστησε τόσο κατά τη Μάχη της Κρήτης το Μάιο του 1941 όσο και, στη συνέχεια, κατά την περίοδο της Κατοχής. Στη μάχη κατά των αλεξιπτωτιστών έλαβαν μέρος όσα από τα μέλη της δεν ήταν αποκλεισμένα στην Ηπειρωτική Ελλάδα επιστρέφοντας από το μέτωπο, ενώ με ιδιαίτερη διάκριση και ηγετικές δραστηριότητες συμμετείχαν ο Καπετάν Μανώλης Μπαντουβάς που με την Ομάδα του πολέμησε στην πόλη του Ηρακλείου και στις νότιες και νοτιοανατολικές συνοικίες της….Μετά την κατάληψη του Ηρακλείου, συγκροτήθηκε με Αρχηγό τον Καπετάν Μανώλη Μπαντουβά από Αγωνιστές της Μάχης της Κρήτης το πρώτο ένοπλο τμήμα ανταρτών, ορκίσθηκε στις 2 Ιουνίου 1941 στο Σπήλιο του Χαμαμουτζή στον άγιο Σύλλα Τεμένους και ξεκίνησε τις οργανωτικές κατ` αρχήν δραστηριότητες και τη δημιουργία σε κάθε χωριό αντιστασιακών πυρήνων που σιγά-σιγά επεκτάθηκαν σε όλη την ύπαιθρο χώρα αλλά και στις πόλεις. (εφ. Πατρίς)

ΠΗΓΗ. http://irakliogrypas.blogspot.com

ΛΥΜΠΡΙΤΗΣ Ιωάννης

ΙΩΑΝΝΗΣ  Φ.  ΛΥΜΠΡΙΤΗΣ (1834–1897)

Καταγόταν από την ιστορική οικογένεια Λυμπρίτη του Αγίου Θωμά Μονοφατσίου. Είχε γεννηθεί στη νήσο Ίο, όπου είχε καταφύγει ο πατέρας του ως πρόσφυγας μετά την ατυχή κατάληξη της Επανάστασης του `21 στην Κρήτη και τον αποκλεισμό της από τα όρια της ελεύθερης νέας Ελλάδας με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Έτυχε επιμελούς αγωγής και παιδείας "ουχί της τυχούσης". Σπούδασε Ιατρική στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Βιέννης, Μονάχου, Παρισίων και Βερολίνου. Διακεκριμένος γιατρός των Αθηνών, είχε πλούσια κοινωνική και πατριωτική δράση ως μέλος της "Κεντρικής υπέρ των Κρητών Επιτροπής", στις επαναστάσεις του 1878 και 1897. Ακραιφνής πατριώτης και έξοχος ιατρός είχε επί  πολλά έτη γίνει στήριγμα και ελπίδα των Κρητών προσφύγων.

Σε συνεργασία με έξοχους πατριώτες, όπως τους Α.Φ. Παπαδάκη, Μάρκο Ρενιέρη, Α.Ε. Παπαδάκη, Α. Λαδά κ.λ.π. είχε την τεράστια ευθύνη της υλικής και διπλωματικής στήριξης του Κρητικού αγώνα. Για το Ηράκλειο αποτελεί γεγονός ιδιαίτερης σημασίας, η δωρεά της πλούσια βιβλιοθήκης του στη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη

ΠΗΓΗ. http://www.panona.bravehost.com

ΚΡΙΑΡΗΣ Κωνσταντίνος

Γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1797 στο χωριό Κουστογέρακο της επαρχίας Σελίνου Κρήτης. Η καταγωγή του ήταν από την οικογένεια των «Μπενήδων». Ο πατέρας του, που παλιά τον αποκαλούσαν «Μπενή» μετονομάστηκε σε «Κριάρης» το 1769 επί Δασκαλογιάννη, λόγω του χειμαρρώδους χαρακτήρα του.

Ο Κωνσταντίνος μέχρι το 1821 ήταν τσοπάνος στον πλούσιο πατέρα του. Με την έναρξη της επανάστασης, αυτός και τα πέντε αδέλφια του άρπαξαν τα όπλα και τάχτηκαν υπό την σημαία του πατέρα τους. Μετά την μάχη της «Μονής» ο Κωνσταντίνος ανέλαβε «Καπετάνιος του Κουτσογεράκου», διότι ο πατέρας του ήταν πλέον πολύ προχωρημένης ηλικίας. Έκτοτε ακολούθησε παντού τον ήρωα Κουμή ως οπλαρχηγός και πρωτοπαλίκαρο αυτού.

Ο Κριάρης πρωταγωνίστησε και πάλι το 1841 όταν η Κρήτη ξαναπήρε τα όπλα. Συνενοούμενος με τον αρχηγό Χαιρέτη και με τους άλλους οπλαρχηγούς από το Ναύπλιο πρώτος ύψωσε την σημαία της επανάστασης. Μαζί με τους άλλους αρχηγούς Χαιρέτη, Κουμή, Χάλη και Νιότη πολέμησε μαζί με τους Σελινιώτες ως Αρχηγός πλέον Σελίνου.

Ακολούθησε πολυτάραχη μα και ένδοξη πολεμική ζωή και ξαναεμφανίστηκε το 1878 και πάλι ως εκλεγμένος αρχηγός των Σελινιωτών στην επανάσταση της Κρήτης.

Επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε.

ΠΗΓΗ. http://el.wikipedia.org/

ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ Μανούσος

Γιος του Ρούσου Κούνδουρου γεννήθηκε στα Σφακιά το 1860. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές γράφτηκε στο Νομική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ως φοιτητής διορίσθηκε πρωτοδίκης στη Βάμο. Το πτυχίο έλαβε το 1891. Ο Κούνδουρος ήταν ο εμπνευστής της ιδέας της πλήρους αυτονόμησης της Κρήτης, παρότι τότε δεν είχε αντίθετη θέση η ελληνική κυβέρνηση αλλά και πολλών κατοίκων της νήσου. Έτσι ανέλαβε για τη πραγμάτωση της ιδέας του αυτής να ηγηθεί επαναστατικής κίνησης. Διοργάνωσε άτακτες επαναστατικές δυνάμεις από Κρήτες με τις οποίες και πέτυχε την απώθηση των Τούρκων στα Φρούρια των Χανίων, Ρεθύμνου και Ηρακλείου. Έτσι κατέστη ο κύριος διοργανωτής της αυτονόμησης. Στη συνέχεια υπήρξε ένας από τους πέντε υπουργούς του Πρίγκιπα Γεωργίου αναλαμβάνοντας αρχικά σύμβουλος επί των Εσωτερικών και στη συνέχεια επί των Οικονομικών. Διετέλεσε επίσης διοικητικός επίτροπος και μέλος της επαναστατικής κυβέρνησης η οποία παρέδωσε την ελεύθερη πλέον Κρήτη (1912) στον πρώτο Έλληνα γενικό διοικητή. Στη συνέχεια μετά την απελευθέρωση της Κρήτης πολιτεύτηκε και εκλέχθηκε βουλευτής (6 Δεκεμβρίου 1916) αντιπολιτευόμενος τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Κατά δε την υπ΄ αυτόν τριετία της διακυβέρνησης της Χώρας (1917-1920) απελάθηκε από τη Κρήτη. Αργότερα επί κυβέρνησης Ν. Τριανταφυλλάκου (1922) ανέλαβε γενικός διοικητής Κρήτης, καθώς και επί δικτατορίας Θεόδωρου Πάγκαλου (στην κυβέρνηση Πάγκαλου του 1925-1926).

Ο Μανούσος Κούνδουρος πέθανε στην Αθήνα στις 19 Δεκεμβρίου 1933

ΠΗΓΗ. http://el.wikipedia.org