ΑΛΕΞΙΟΥ Έλλη

Η Έλλη Αλεξίου γεννήθηκε στις 22 Μάη του 1884 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Ήταν το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Στυλιανού Αλεξίου, ιδιοκτήτη και διευθυντή του ομώνυμου εκδοτικού οίκου του Ηρακλείου, και της Ειρήνης Ζαχαριάδη........

Παρακινημένη πάντα, από μιαν έμφυτη, συναισθηματικά και συγκινησιακά φορτισμένη αίσθηση περί κοινωνικής δικαιοσύνης, η μεγάλη «δασκάλα του λαού», η κυρία των Ελληνικών Γραμμάτων, η Ελλη Αλεξίου, προβάλλει αδιαλείπτως το αίτημα για μια ανθρώπινη ζωή, καταγγέλλοντας και φέρνοντας στο φως περιπτώσεις κοινωνικής αδικίας. Η ζωή και το έργο της αποτελούν φωτεινό υπόδειγμα και σημαντική παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές. Η μεγάλη δημιουργός των Γραμμάτων, η φλογερή αγωνίστρια του σοσιαλισμού, έθεσε το ταλέντο της στην υπηρεσία του λαϊκού κινήματος. Μια μεγάλη ζεστή καρδιά, ένα από τα σταθερά και θεμελιακά στοιχεία του κόσμου μας. Η Ελλη Αλεξίου ως τα βαθιά γεράματά της, κατάφερε να μείνει πνεύμα διαυγές και νεανικό, αφοσιωμένη στην τέχνη και την ιδεολογία της. Ολη της η ζωή ήταν γεμάτη δουλειά, δράση και προσφορά στα κοινά......

  Η Έλλη Αλεξίου ένιωθε το γράψιμο σαν αποκάλυψη μιας αδικίας, που, όταν τη βλέπουμε, πρέπει να την καταγγέλλουμε. «Όταν βλέπω να γίνεται δίπλα μου μια αδικία, πονάω κι αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω γι' αυτήν. Μόνο γι' αυτό γράφω. Για να καταγγείλω την αδικία».

Ανηψιός της ήταν ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ενώ η ίδια ήταν αδελφή της Γαλάτειας Καζαντζάκη. Για πολλά χρόνια συζούσε με τον ποιητή Μάρκο Αυγέρη......

 Η Έλλη Αλεξίου πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1988.

 Περισ.βλ.: http://www2.rizospastis.gr..

ΤΣΟΝΤΟΣ Γεώργιος [Βάρδας]

Γεννήθηκε στο χωριό Ασκύφου της επαρχίας Σφακίων το 1871. Το 1888 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και ορκίστηκε το 1893 ανθυπολοχαγός πυροβολικού. Έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1897-1898 καθώς και στον Μακεδονικό Αγώνα, Στην Μακεδονία μαζί με Κρήτες εθελοντές έλαβε μέρος σε επιχειρήσεις στις περιοχές Κορεστίων-Καστοριάς-Φλώριν

ας-Μοναστηρίου. Το ψευδώνυμο καπετάν Βάρδας του δόθηκε κατά την δράση του στον Μακεδονικό Αγώνα.
Συμμετείχε, ως Λοχαγός, στους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913). Το 1914 παραιτήθηκε από το στράτευμα για να προσφύγει στην Βόρεια Ήπειρο, όπου τέθηκε υπό τις διαταγές της εκεί Προσωρινής Κυβέρνησης της Αυτόνομης Ηπείρου. Τέθηκε υπεύθυνος του τομέα Κορυτσάς μέχρι και τον Οκτώβριο του 1914.
Στην περίοδο του Εθνικού Διχασμού τέθηκε στο πλευρό των φιλοβασιλικών κύκλων με αποτέλεσμα να αποταχθεί από το στράτευμα. Επανήλθε το 1920 και διετέλεσε το επόμενο έτος διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Απομακρύνθηκε για δεύτερη φορά μετά την επικράτηση του κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου το 1922, ενώ επανήλθε πάλι σε περιορισμένο βαθμό το 1927 και πλήρως το 1935.
Ο Γεώργιος Τσόντος έφτασε μέχρι του βαθμού του Αντιστράτηγου, ενώ άφησε πλούσιο αρχείο με δικά του απομνημονεύματα το οποίο χρησίμευσε σε διάφορες ιστορικές μελέτες αργότερα.
Πηγή.http://el.wikipedia.org/

ΡΑΣΟΥΛΗΣ Μανώλης

Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου 1945. Γιος χρυσοχόου, στα παιδικά του χρόνια έψαλε στον Πολιούχο Άγιο Μηνά. Σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και ξεκίνησε την καλλιτεχνική του πορεία τραγουδώντας ερασιτεχνικά στην Πλάκα, ενώ παράλληλα δούλευε στην εφημερίδα της αριστεράς «Δημοκρατική Αλλαγή».....
...''Ανένταχτος και ανεξάρτητος, βαθιά Έλληνας και διεθνής, ο Μανώλης Ρασούλης μέσα από τους στίχους, τα τραγούδια, τα κείμενα του αλλά και τη στάση ζωής του, υπήρξε μάχιμος και δημιουργικός σε μια εποχή κρίσημη πολιτικά κοινωνικά και αξιακά για τη χώρα μας. Ο λόγος του οξύς και ιδιαίτερος, υπήρξε ευδιάκριτος και απαραίτητος για τον ελληνικό λαό, κυρίως μέσα από τα τραγούδια του που αγαπήθηκαν όσο λίγων και θα συνεχίσουν να τραγουδιούνται στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες»..http://tvxs.gr/
Στην επίσημη ιστοσελίδα του Μανώλη Ρασούλη αναγράφεται:
Ο Μανώλης Ρασούλης είναι κρητικός με εθνικότητα Ελληνική. Διάσημος στην Ελλάδα τραγουδοποιός, τραγουδιστής συγγραφέας και δημοσιογράφος (22 Cds, 8 βιβλία και ένα περιοδικό «ΤΟ ΑΥΓΟ»), με εκατοντάδες άρθρα, ραδιοφωνικές εκπομπές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις και αφιερώματα, χαρακτηρίστηκε σαν ο καλύτερος στιχουργός της εικοσαετίας.
Γνωστός για τις πρωτότυπες και ανεξάρτητες ιδέες του, γεφύρωσε το πιο αυθεντικό, βαθύ και λαϊκό στοιχείο του Έλληνα με τα πιο υγιή οικουμενικά ρεύματα, πυροδοτώντας με αυτόν τον τρόπο μια ιδεολογική επανάσταση, κάτι που δεν άρεσε στα παντός είδους κατεστημένα. Συνεπής, εδώ και δεκαετίες, στην βασική του ιδέα ότι η Ελλάδα από φύση και θέση πρέπει να στραφεί προς τον πολιτισμό και όχι καταστροφικά προς τον μιλιταρισμό, ώστε να παίξει ένα πρωτοποριακό ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι αντί να είναι ουραγός όπως τώρα.
Ο Μανώλης Ρασούλης,ο Κρητικός που έγινε θρέμμα της Θεσσαλονίκης έφυγε μόνος και αβοήθητος στις 13 Μαρτίου 2011 , σε ηλικία 66 ετών. Χιλιάδες Έλληνες τον αγάπησαν, τραγούδησαν τραγούδια του, χόρεψαν, έκλαψαν, αγαπησαν, ερωτεύτηκαν με τις μουσικές του, τους στίχους, αλλά στο τέλος δεν ήταν κανείς εκεί στο σπίτι του, στην Τούμπα..

.http://www.rasoulis.gr/

ΜΑΡΚΑΚΗΣ Ξωπατέρας

Ο Ξωπατέρας γεννήθηκε το 1788 στην περιοχή της μεσσαράς, το όνομα του Ιωάννης Μαρκάκης.
Οταν μεγάλωσε πήγε στην Ιερά Μονή της Οδηγήτριας και έγινε καλόγερος, εκεί στην μονή γνωρίστηκε με πολλούς Κρητικούς επαναστάτες που αντιμάχονταν τους Τούρκους: Κόρακα, Μαλικούτη, Μαστραχά, Ρωμανό, Τσακίρη, Σκουντή και άλλους.
Το 1810 η φήμη του ως προστάτη των χριαστιανών ειχε εξαπλωθει σε ολόκληρη την κρήτη,τα κατορθώματα και οι ηρωικές του πράξεις είχαν ξεσικώσει ολόκληρη την μεσσαρά.
Οι τούρκοι έκαναν αναφορά στον μητροπολίτη και μετά από εκβιασμούς και απειλές ο μητροπολίτης τον καθαίρεσε δηλαδή τον έκανε ξώπαπα και από εκεί έχει μείνει και το προσωνύμιο «Ξωπατέρας».
Ο ξωπατέρας δεν σταμάτησε την δράση του και σκοτώνει στην μεσσαρά τον αρχιγενίτσαρο αγριολήδη ο οποίος ήταν το καμάρι των τουρκων στο νησί,οι τούρκοι αποφάσισαν να εξορμήσουν εναντίον της Οδηγήτριας τον Φεβρουάριο του 1829 με δύναμη 3.000 στρατιωτών Ο Ξωπατέρας είχε ενημερωθεί για την εκστρατεία των Τούρκων και ειδοποίησε τους άλλους μεσσαρίτες οπλαρχηγούς να τρέξουν σε βοήθεια, κάτι που όμως δεν συνέβει αφού λόγω των δυνατών βροχοπτώσεων είχε πλημμυρίσει ο γεροπόταμος και δεν μπόρεσαν να τον περάσουν ωστε να βοηθήσουν τον Ξωπατέρα. Στο μοναστήρι βρίσκονταν πέντε καλόγεροι και πέντε λαϊκοί ανάμεσα στους οποίους και η αδελφή του Ξωπατέρα.
Μέσα από τον πύργο που σώζεται μέχρι σήμερα στον περίβολο του μοναστηριού ο Ξωπατέρας και οι συμαχητές του έδωσαν σκληρή μάχη που κράτησε τρία μερόνυχτα . Την τρίτη ημέρα όλοι οι συμαχητές του Ξωπατέρα είχαν σκοτωθεί (εκτός από την αδερφή του, την οποία είχε κατορθώσει να φυγαδεύσει από την μονή την προηγούμενη ημέρα) και αυτός αγωνίζονταν μόνος ,οι τούρκοι έβαλαν φωτιά στον πύργο ο Ξωπατέρας δεν παραδιδετε αλλα μάχετε σαν τους προγόνους του ,πληγωμένος βγαίνει έξω απο τον πύργο και πολεμά τους τούρκους στο ενα χέρι κρατα το όπλο και στο άλλο το σπαθί,ο Ξωπατέρας πέφτει, οι τουρκοί τον σκοτώνουν και τον αποκεφαλίζουν,έτσι χάνετε ενας μεγάλος ήρωας...

Πηγή.http://irakliogrypas.blogspot.com