ΒΟΥΡΔΟΥΜΠΑΣ Ιωσήφ

 Αγωνιστής της Κρητικής επανάστασης... Πήρε μέρος στις επαναστάσεις του 1858 και της περιόδου 1866-69 ως οπλαρχηγός των Σφακιών. Στην επανάσταση του 1878 εξελέγη αντιπρόεδρος της συνέλευσης που πραγματοποιήθηκε στην Αργυρούπολη Ρεθύμνου, η οποία, με το ψήφισμα της 3ης Φεβρουαρίου, ζητούσε από τις Μεγάλες Δυνάμεις την ένωση του νησιού με την Ελλάδα......

ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ Μελχισεδέκ

Ηγούμε­νος της Μονής Πρέβελη που ευλό­γησε τη σημαία της κρητικής επα­νάστασης του 1821 και πολέμησεστα βουνά. Είχε γεννηθεί το 1770και το όνομά του ήταν Μιχαήλ. Ονο­μάστηκε Μελχισεδέκ όταν εκάρημοναχός. Ήταν αδελφός του Γεωρ­γίου Τσουδερού, υπαρχηγού καιαρχηγού του κρητικού στρατού.Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρία απότους πρώτους και καθώς ήταν εκφύσεως ένα ανήσυχο φιλελεύθε­ρο πνεύμα ,διαισθάνθηκε εγκαί­ρως το σημαντικό ρόλο που θα δια­δραμάτιζε και άρχισε να αλληλο­γραφεί με τον μάρτυρα ΠατριάρχηΓρηγόριο ανταλλάσσοντας απόψειςγια το καίριο ζήτημα της επικείμε­νης επανάστασης. Όταν ο Πατριάρ­χης συνελήφθη και απαγχονίστηκε, οι Τούρκοι βρήκαν στην αλλη­λογραφία του στοιχεία για τις από­ψεις του Μελχισεδέκ. Τότε δόθη­κε εντολή να συλληφθεί μαζί μετους καλογέρους της Μονής Πρέ­βελη και να εξοντωθούν όλοι.Σώθηκαν καθώς ειδοποιήθηκαναπό Τούρκο ο οποίος διατηρούσεφιλική σχέση με τον ηγούμενο.Έφυγε στα βουνά και ύψωσε τησημαία της επανάστασης στον Κουρκουλό , ένα ύψωμα στο Ροδάκινο.Έγινε θρύλος για τους αγώνες τουσ' όλο το Ρέθυμνο και μετά τοθάνατο του, σε μάχη στο Πολεμάρχι Κισσάμου, οι Κρήτες τον θρή­νησαν με πολλά μοιρολόγια πουμεταφέρθηκαν προφορικά απόγενιά σε γενιά..
ΠΗΓΗ..http://kritesad.gr/oi-megaloi-krites

ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ Δημήτριος

Ο Δημήτριος Καλλέργης (1803-1867) ήταν στρατιωτικός, πολιτικός και ένας από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της επανάστασης της 3ης Σεπτεμβρίου.
 Γεννήθηκε στην Κρήτη και ήταν γόνος εύπορης Βυζαντινής οικογένειας του Μυλοποτάμου που κατά την περίοδο της βενετικής κατοχής θεωρείτο από τις πιο επίσημες. Στάλθηκε νεαρός στη Ρωσία, στον θείο του, Νεσελρόντε, υπουργό εξωτερικών του Τσάρου. Αφού τέλειωσε τα εγκύκλια μαθήματα στο λύκειο όπου φοιτούσαν τα παιδιά των ευγενών στην Πετρούπολη, έφυγε για να σπουδάσει ιατρική στην Βιέννη αλλα εγκατέλειψε τις σπουδές του για να πάει να πολεμήσει στην επαναστατημένη Ελλάδα. Πήρε μέρος σε διάφορες μάχες και διακρίθηκε ιδιαίτερα στην εκστρατεία του Καραϊσκάκη στη Ρούμελη. Τραυματίστηκε στη μάχη του Φαλήρου ενώ κατά τη μάχη του Ανάλατου στις 24 Απριλίου 1827 αιχμαλωτίσθηκε και πριν απελευθερωθεί οι Τούρκοι απέκοψαν τμήμα του αριστερού του αυτιού ως ένδειξη ισόβιας ταπείνωσης. Ο συναιχμάλωτός του Γ. Δράκος δεν υπήρξε τόσο τυχερός καθώς θανατώθηκε. Μετά την απελευθέρωση υπηρέτησε ως αξιωματικός του ιππικού. Διατέλεσε υπασπιστής του Φαβιέρου, του Καποδίστρια, του Όθωνα και του Γεωργίου Α', ενώ θεωρείτο στρατιωτικός με πολλές αρετές και ιδιόρρυθμο, επιθετικό χαρακτήρα.
Το 1843 πήρε μέρος στην Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, γι' αυτό και ο Δήμος Αθηναίων του δώρισε τιμητική σπάθη. Είχε εκλεγεί πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση του 1843 ενώ είχε αποκτήσει και τον βαθμό του υποστράτηγου. Το 1845 ύστερα από αυλικές ραδιουργίες παύθηκε από τον στρατό και αποχώρησε στην Κέρκυρα και από εκεί στο Λονδίνο, όπου απέκτησε φιλικές σχέσεις με τον Λουδοβίκο Ναπολέοντα (ανιψιό του Μεγάλου Ναπολέοντα και μεταγενέστερο αυτοκράτορα των Γάλλων Ναπολέοντα Γ') και έκτοτε μεταβλήθηκε σε οπαδό της γαλλικής πολιτικής.
Το 1854 κατά την περίοδο του Κριμαϊκού πολέμου χρημάτισε υπουργός Εξωτερικών αλλά και Στρατιωτικών στην διορισμένη κυβέρνηση Μαυροκορδάτου υπο τον έλεγχο των Αγγλογάλλων (Υπουργείο Κατοχής). Το γεγονός αυτό τον έφερε σε σύγκρουση με τον βασιλιά ο οποίος τότε εξέφραζε το λαϊκό αίσθημα για ανεξαρτησία και αξιοπρεπή πολιτική στάση. Στη διάρκεια πάντως αυτής της Υπουργίας του, με δική του πρωτοβουλία σχημάτισε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ένα πρωτόλειο πυροσβεστικό σχήμα, την διλοχία των πυροσβεστών. Το 1861 διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδος στο Παρίσι.
Απεβίωσε στην Αθήνα, σε ηλικία 64 ετών από συμφόρηση.
Πηγή.http://el.wikipedia.org

ΓΙΑΜΠΟΥΔΑΚΗΣ Κώστας

Ο Κώστας Γιαμπουδάκης ήταν ο πρωταγωνιστής του αρκαδικού δράματος και καταγόταν από το χωριό Άδελε. Ήταν μέτριου αναστήματος με πλούσιο ψυχικό κόσμο και με επιβλητικό βλέμμα. Ο Γιαμπουδάκης ήταν κρεοπώλης και είχε κρεοπωλείο στο χωριό του.
Οι Τούρκοι δεν τολμούσαν να τον πειράξουν για την παλικαριά του και οι χριστιανοί επίσης, τον αγαπούσαν και τον σεβόντουσαν ιδιαίτερα. Πολλές φορές έγινε ήρωας επεισοδίων υπέρ των χριστιανών και δεν άφηνε ευκαιρία χωρίς να διακριθεί φανερώνοντας τη γενναία του καρδιά, η οποία περιέκλεινε το μυστήριο της λατρείας των ιδεωδών της πίστεως και της πατρίδας.
Ο Κωστής Γιαμπουδάκης είχε παντρευτεί την Αικατερίνη, το γένος Περακάκη, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Αριστοφάνη. Στις 9 Νοεμβρίου 1866 οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι να μπουν στο μοναστήρι και τότε ο Γιαμπουδάκης ζήτησε την άδεια του ηγούμενου Γαβριήλ Μαρινάκη για να βάλει φωτιά στη μπαρουταποθήκη και να την ανατινάξει.
Ο Γιαμπουδάκης, αφού υπολόγισε τις συνέπειες που θα είχε η τυχόν πτώση του Αρκαδίου στην τιμή των γυναικών που βρισκόντουσαν κλεισμένες σε αυτό, πήρε τη γενναία απόφασή του «να καεί μαζί με αυτές» και να μην παραδοθούν στην ατίμωση και τον ονειδισμό. Την απόφασή του αυτή έκαμε γνωστή και στα γυναικόπαιδα, τα οποία βρίσκονταν, τη στιγμή εκείνη, στο ανώγειο της πυριτιδαποθήκης, καθώς και στα ανώγεια των διπλανών κελιών των ιερομονάχων Ζαχαρία Και Νεοφύτου, για να φύγουν από εκεί, αν ήθελαν. Αλλά όλοι με μια φωνή φώναξαν αποφασισμένοι: «Φωθιά στο μπαρούτι!»
Επομένως, η ανατίναξη ήταν πράξη εθελούσια όχι μόνο του Ηγουμένου και του Γιαμπουδάκη, αλλά όλων αφού είχαν προσκληθεί και είχαν μεταβεί μόνοι τους στο χώρο της πυριτιδαποθήκης.......

Πηγή. http://www.cretetaxitransfers.gr/el/kw-giaboudakis.php
Για το Ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου [ 9 Νοεμβρίου το 1866 ]διαβάστε εδώ..http://www.clab.edc.uoc.gr/seminar/heraklio/arkadi/OLOKAYTOMA.htm
Διαβ. επίσ.http://www.crete.gr/el/pages/moni-arkadio-rethymno.php

ΝΟΥΦΡΑΚΗΣ Ελευθέριος

Ο παπά-Νουφράκης γεννήθηκε στο χωριό Αλώνες του σημερινού Δήμου Λαππαίων, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1870 και πέθανε στην Αθήνα στις 5 Αυγούστου 1941. Γονείς του ήταν ο Σπύρος (και όχι Στυλιανός, όπως είχα σημειώσει στο Λεξικό μου) και η Ελένη. Το γένος της μητέρας δεν μας είναι γνωστό. Γνωρίζομε μόνο ότι επέζησε του άνδρα της και ότι ζούσε το 1912.Ο πατέρας Σπυρίδων Νουφράκης ήταν γνωστός στην περιοχή για τον πατριωτισμό και την παλικαριά του. Μετείχε στις επαναστάσεις εναντίον των Τούρκων και μάλιστα ως σημαιοφόρος της ομάδας του Πωλανδρέα [Ανδρέα Πωλογιανάκη από τις Σαϊτούρες;]........
 Κατέφυγε πολύ μικρός στη Μονή Ρουστίκων, όπου και έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Κάποιο σοβαρό και δυσάρεστο γεγονός [;] φαίνεται πως τον ανάγκασε να ξενιτευτεί από την Κρήτη και να ζήσει, περιφερόμενος σε διάφορα μέρη (Άγιο Όρος, Μυτιλήνη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα). Είναι θαυμασμού άξιο ότι κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες κατάφερε να πάρει πτυχίο από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1911. Η κήρυξη των απελευθερωτικών πολέμων 1912-1913 τον βρήκε να διδάσκει στο Ελληνικό Σχολείο του Αιτωλικού. Δε δίστασε όμως να εγκαταλείψει τη θέση του στην εκπαίδευση και να καταταγεί εθελοντικά (ύστερα από επιμονή του, ξεπερνώντας πολλές διατυπώσεις) στον ελληνικό στρατό όντας διάκος και μοναχός. Παρότι η επίσημη στρατιωτική του ιδιότητα ήταν ιεροκήρυκας, αναδείχτηκε γρήγορα σε φοβερό πολεμιστή. Μάλιστα, στη σκληρή μάχη των Γιαννιτσών (18-20 Οκτωβρίου 1912) έγινε επίκεντρο θαυμασμού όχι μόνο από τους συμπολεμιστές του, αλλά και από τους ανώτερους αξιωματικούς της μονάδας του. Υποθέτω πως τότε πήρε και το πρώτο του παράσημο.

Μετά το τέλος εκείνων των πολέμων, ήταν φυσικό να εγκαταλείψει τα όποια επαγγελματικά του σχέδια ως εκπαιδευτικός και να μονιμοποιηθεί στον ελληνικό στρατό, όπου είχε γίνει ήδη ξακουστός. Τότε πρέπει να έγινε και αρχιμανδρίτης, παίρνοντας, όπως είπαμε, και το όνομα «Ελευθέριος».

Το εντυπωσιακό επεισόδιο στην Αγιά Σοφιά της Πόλης, το 1919, μπορεί να ήταν εκείνο που του εξασφάλισε αιώνια φήμη, όμως ούτε αυτό ούτε η μαχητικότητα και ο βαρύς τραυματισμός του στη Μικρασία  δείχνουν το μέγεθος της αγωνιστικότητας και του πατριωτισμού του. Εκείνο που, πραγματικά, προκαλεί έκπληξη και θαυμασμό είναι η επιμονή του να πάει στο αλβανικό μέτωπο και να πολεμήσει κατά των Ιταλών, ενώ ήταν από καιρό – τυπικά – απόστρατος και κοντά στα 70! Το κατάφερε, αλλά ήταν και το κύκνειο άσμα του. Πέθανε από κρυοπαγήματα στην Αθήνα με το παράπονο πως δεν έπεσε σε κάποια από τις είκοσι επτά (27) μεγάλες μάχες που πήρε μέρος ως … ιεροκήρυκας του στρατού.....

Περισ.διαβ. http://agonigrammi.wordpress.com

......Τον Ιανουάριο του 1919, στην Κωνσταντινούπολη, έλαβε χώρα ένα γεγονός, το οποίο οι περισσότεροι Έλληνες αγνοούν. 466 χρόνια μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους, ο ναός της Αγίας Σοφίας που μέχρι τότε λειτουργούσε ως τζαμί, μετετράπη για λίγη ώρα ξανά σε ελληνικό χριστιανικό ναό και τελέστηκε Θεία Λειτουργία. Πρωταγωνιστής αυτού του συγκλονιστικού γεγονότος της εθνικής μας ζωής, ήταν ο παπα-Λευτέρης Νουφράκης από τις Αλώνες Ρεθύμνου, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας στη Β’ Ελληνική Μεραρχία, μια από τις δύο Μεραρχίες που συμμετείχαν στις αρχές του 1919 στο «συμμαχικό» εκστρατευτικό σώμα στην Ουκρανία. Η Μεραρχία αυτή στο δρόμο προς την Ουκρανία στάθμευσε για λίγο στην Κωνσταντινούπολη, την Πόλη των ονείρων του ελληνικού λαού, η οποία βρισκόταν τότε υπό «συμμαχική επικυριαρχία», ύστερα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μια ομάδα Ελλήνων αξιωματικών με επικεφαλής το γενναίο Κρητικό και μαζί του τον ταξίαρχο Φραντζή, τον ταγματάρχη Λιαρομάτη, τον λοχαγό Σταματίου και τον υπολοχαγό Νικολάου αγνάντευαν από το πλοίο την πόλη και την Αγια-Σοφιά, κρύβοντας βαθιά μέσα στην καρδιά τους το μεγάλο μυστικό τους, τη μεγάλη απόφαση που είχαν πάρει το περασμένο βράδυ, ύστερα από πρόταση και έντονη επιμονή του λιονταρόψυχου Κρητικού παπα-Λευτέρη Νουφράκη. Να βγουν δηλαδή στην πόλη και να λειτουργήσουν στην Αγια-Σοφιά.

ΤΣΟΥΔΕΡΟΣ Γεώργιος

Αγωνιστής και Επαναστάτης του 1821 απο το Ρέθυμνο.
Γεννήθηκε το 1768 στον Ασώματο του Αγίου Βασιλείου στο Ρέθυμνο..απο το 1823 ήταν επικεφαλής του Κρητικού στρατού, εκλεγμένος απο τον γενικό διοικητή της Κρήτης τότε Εμμανουήλ Τομπάζη.
Έδρασε σε ολόκληρη το νησί και πήρε μέρος σε πολλές επαναστάσεις...ο βασιλιάς Όθωνας τον είχε διορίσει το 1838 Συνταγματάρχη της βασιλικής φάλαγγας αναγνωρίζοντας τις υπηρεσίες του στον αγώνα..έλαβε μέρος και στην επανάσταση του 1841...Πέθανε το 1849

ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ Αδάμης

Ο Καπετάν Αδάμης Κρασανάκης [ 1887-1981 ] γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο, στο Οροπέδιο Λασηθίου...
Έλαβε μέρος σε όλους τους αγώνες της Κρήτης από το 1912 και εξής. καταρχήν πηγαίνει ως εθελοντής το 1912 στην Ήπειρο και παίρνει μέρος στις μάχες μαζί με άλλους εθελοντές Κρητικούς του ηπειρωτικού αγώνα, γίνεται σωματοφύλακας του Κωνσταντίνου και είναι αυτόπτης μάρτυρας της παράδοσης των Ιωαννίνων στον Κωνσταντίνο.
Παίρνει μέρος, εθελοντικά πάλι, στη Μάχη της Κρήτης το Μάη του 1941 στον Τομέα Ηρακλείου. Είναι από τους πρωταγωνιστές της Εθνικής αντίστασης Κρήτης. Το Ιούνιο του 1941 ιδρύει την αντάρτικη ομάδα Λασιθίου και γι αυτό άλλωστε και ονομάστηκε έτσι το λημέρι της Δίκτης, δηλαδή «Λημέρι στου Κρασαναδάμη τη μάντρα».
Όταν το 1942, μετά το κτύπημα των δοσίλογων, την Τρομοκρατία των Γερμανών (εκτέλεση 62 μαρτύρων στο Ηράκλειο) κυνηγούν τον Μπαντουβά και ντόπιοι δοσίλογοι και Γερμανοί. Προ αυτού ο Μπαντουβάς πάει και βρίσκει τον Κρασαναδάμη και τον στηρίζει.
Ο Κρασαναδάμης πήρε μέρος στη Μάχη της Βιάννου, στο Σαμποτάζ στο Δράσι Μεραμβέλου τον Αύγουστο του 1944, σ’ αυτόν παραδόθηκε ο Ιταλός στρατηγός Κάρτας κ.α. Στο λημέρι του, αρχές Αυγούστου 1943, πραγματοποιήθηκε συνάντηση αξιωματικών και καπεταναίων, για να προετοιμάσουν την υποστήριξη της συμμαχικής Απόβασης, καθώς και την απαγωγή αρχηγών των κατακτητών....
Ο Κρασαναδάμης, ο λαϊκός αγωνιστής και αρχηγός των ανταρτών του Ε.Α.Μ. συγκαταλέγεται στις μεγάλες μορφές των καπεταναίων της Κρήτης, Μπαντουβά, Ποδιά, Πετρακογιώργη, Σατανά, Λεμονιά και Δραμουντάνη, Πατεράκη και Σήφη Νάνη (Αντώνης Σανουδάκης, συγγραφέας της Αντίστασης 1941 – 1944).
Πηγή.http://www.krassanakis.gr/krasanadamis.htm